Hej dzieciaki :)
Dzisiaj będzie na smutno, właściwie nie sądzę, żebym była wesołą osobą. Nie wiem kim być. Nie potrafię odnaleźć PRAWDZIWEJ siebie, boję się, że straciłam ją bezpowrotnie. Każdego dnia mam inny nastrój, każdego dnia inne poczucie humoru. Są dni w które lepiej dogaduję się z jedną grupą osób, są dni w które lepiej dogaduję się z drugą. Ponadto, nie potrafię być jak moja klasa. Nie potrafię być tak beztroska,mam wrażenie, że coś ciągnie mnie na dół. Czy to balast, który sama sobie przyczepiłam? Nie jestem inteligenta, nie potrafię złożyć poprawnie zdania. Nie mam dobrych ocen, nie jestem w stanie błysnąć na żaden temat. Nie jestem też dobrym człowiekiem, zbyt często koncentruję się na sobie, zbyt często zaniedbuję wiele spraw, zbyt często wszystko niszczę. Od jakiegoś czasu jestem w stanie, który określiłabym "w każdym momencie mogę się rozpłakać". Wypala mnie moja szkoła, stresuje każdy dzień. Wypala mnie brak hobby, wypala mnie to, że nie ma osoby, która lubiła by mnie tak NAPRAWDĘ. Nawet moja rodzina.. Im starsza jestem, tym mniejszą darzą mnie sympatią. Mam dość osobliwe poczucie humoru i nie każdy jest w stanie je zrozumieć. Powiedziałabym, że wręcz dziecinne. Nie potrafię rozmawiać z ludźmi, gdy staję naprzeciwko mojego kolegi z zamiarem powiedzenia czegoś do niego, w jego oczach widzę dokładnie to co o mnie myśli.. "głupia, żałosna dziewczyna". Widzę to w każdych oczach, w które przychodzi mi spojrzeć. Nie jestem lubiana. Nie lubi mnie nikt. Dla nikogo nie jestem ważna. Gdybym w tym momencie się rozpłynęła, nikt nie opłakiwałby tej straty. Jestem coraz bardziej obojętna w mojej klasie, coraz mniej liczę się w rodzinie, coraz mniej liczę się dla siebie. Nienawidzę tego, że jestem tym kim jestem, bardzo zazdroszczę innym ludziom. Podziwiam bardzo wiele osób, nawet z mojego najbliższego otoczenia, za to, że po prostu są. Bo wszystko robią dobrze. Ja jestem chyba najgorszą osobą jaką w życiu spotkałam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz